Deutsche Rundkurs im Nordrhein-Westphalen.

Nu ik vroeg klaar ben bij een klant, en al in Zuid-Limburg sta, zie ik mijn kans schoon om een hartewens in te lossen. Skeeleren in Duitsland!
Via het internet had ik me er al een beetje op voorbereid. De site www.inlinemap.net heeft al "your inline routes online". Allemaal getest door inline-skaters! Geen vervelende verrassingen dus met mogelijke grindbakken of kinderhoofdjes.
Dus rijd ik rond het middaguur bij Venlo de grens over en strijk enkele kilometers verderop neer in Straelen. Gewapend met enkele routesuggesties voor de wijde omgeving hier.

Uitvalsbasis voor vandaag vormt het parkeerterrein van een gloednieuwe sporthal.
Als ik mij in mijn rolschoenen rijg, blijkt hoe koud het eigenlijk is. Al wordt er geen regen voorspeld. De wind snijdt langs mijn onbeschermde onderstel, terwijl ik de gps instel. Voor zowel mijn eigen site als die van Geoskating moet er namelijk tastbaar, elektronisch bewijs komen. Van zowel de gereden route als de kwaliteit van het wegdek. Veilig ingepakt kies ik voor de richting Kevelaer.
Vanaf een billboard bij de uitrit van het parkeerterrein, lijkt ene Hannelore Kraft, "SPD Spitzenkandidatin zur Landtagswahl", mijn eerste Duitse skeelerslagen geïnteresseerd na te kijken. Er zijn hier dus verkiezingen in aantocht ....

Er blijken hier op Bundesgebiet ook echte fietspaden te zijn. Meestal in het directe gezelschap van een (drukke) autoweg. Brede, geasfalteerde paden. Inclusief roodwitte, Hollands aandoende fietsbewegwijzering. Met af en toe passerende knetterscooters, of groepjes fietsende scholieren. Ik mis het eindeloze gemanoeuvreer over smalle-stoepjes-op-en-af. Zoals ik mij nog herinner van een bromfietstocht, zo'n veertig jaar geleden.
Vergeleken met het gemiddelde vaderlandse rijwielpad rolt het op Duitse bodem een stuk rustiger. Als je tenminste het immer langsrazende autoverkeer buiten beschouwing laat.
Maar het grootste verschil zit hem in iets anders....
De kwaliteit van het wegdek....
Dúitse kwaliteit....
Spitzenqualität!...
Er valt hierop, zelfs voor een kritische schoenroller zoals ik ben, werkelijk helemaal níets op aan te merken.
Aus-ge-zeich-net!.....
Himm-lisch!...Fa-bel-haft....!
Of het zou de straffe tegenwind moeten zijn, die samen met het nogal drukke autoverkeer, het skeelergenot nog enigszins binnen de perken houdt.
Op de gps krijgt dit traject van mij het groenste groen wat ik in huis heb. Jammer voor Just (lees: Voorne2), die in zijn wegdekratingsysteem maar één niveau "goed" kent. Hiervoor hoor je ter plekke een afzonderlijk engelenniveau in te stellen!
Klasse!
Sónderklasse!

Bij het dorpje Veert, onder de rook (en uitlaatgassen) van het plaatsje Geldern, tuimelen we terug in meer aardse skatesferen. Stoplichten, druk verkeer, en asfalt van een meer gangbaar niveau. Maar direct voorbij deze bebouwde kom, is het opnieuw genieten geblazen!
Een Radweg van het zuiverste orgasfalt begeleidt een nu wat rustiger autoweg door de maisvelden. Af en toe zie ik zelfs een collega-inlineskater. Of skeetster..
Waarom laten wij, Hollandse schoenrijders, dit moois altijd zomaar links liggen?
Het landschap is tamelijk vlak. Als je de enkele klimmetjes over een spoorweg of Autobahn niet meetelt. En de (gelukkig redelijk overzichtelijke) afdalingen...
Verspreide plaatsjes. Akkers met hier en daar een pluk bos. Allemaal een beetje zoals aan onze eigen kant van de grens. De huizen zijn onmiskenbaar Duits, maar veel Nederlands klinkende namen en opschriften bewijzen, dat het vaderland in deze contreien nergens ver weg is.

Wetten is het volgende dorp. Het kruispunt in het centrum vormt tevens een verdeelpunt voor de verschillende routes, die ik mij voorgenomen heb vandaag te rijden. De eerste daarvan voert rechtstreeks naar Kevelaer, zo'n vier kilometer verder.
Een heuse bedevaartsplaats. Ik was daar al eens eerder, samen met mijn partner Marijke. Om iets van de gewijde, soms wat mystieke sfeer te proeven, die dergelijke plaatsen kenmerkt.
Vandaag blijft het uitverkoren skateparcours ver weg van het religieuze centrum. Hier heerst een meer wereldse strijd om het bestaan. Inlineskaters delen het wegdek van de bochtige stadsstraatjes met veel geparkeerd en rijdend blik.
In een drukke hoofdstraat is zelfs geen spoor van een serene of gewijde sfeer te bekennen. In plaats daarvan gefoeter uit één van de vele auto's, welke met moeite proberen, om langs de skeelerende wegversmalling die ik vorm, heen te laveren:
"Nicht-auf-die-Stras-se!!!!..."
"Gelukkig geen Polizei..", stel ik vast. Maar probeer voor mijn eigen gemoedsrust toch maar zo snel mogelijk gevolg aan het Befehl te geven. Als door een wonder blijkt, juist op dat moment, aan de overzijde het begin te liggen van alwéér zo'n goddelijk fietspad. Ik weet niet hoe snel ik me uit deze benarde situatie naar het wachtende, smachtende skateasfalt moet begeven.

Het pad voert bij het drukke bedevaartstadje vandaan. Opnieuw langs een autoweg. Terug naar het bosrijke, en véél rustiger buitengebied. Eigenlijk wilde ik een wat kleiner rondje doen, dan mijn internetprintje aangeeft. Een gebrek aan veilig beskeelerbare, tussentijdse uitwijkmogelijkheden dwingt me echter, dit stuk route volledig uit te rijden. Behalve engelenasfalt blijkt die ook duivels wegdek te omvatten. Het dorpje Winnekendonk (door luie Duitsers afgekort tot "Wido") geniet de twijfelachtige eer van een onvervalste skeelerhel. De pittoreske, gloednieuwe rode betonklinkerbestrating door het dorp mag dan nostalgisch aandoen voor wielrijders en gemeentebestuurders, maar rammelt eerzame skaters de vullingen uit de kiezen en de lagers uit de wielen. Ik tril nog lang na, maar heb m'n lagers en m'n vullingen behouden. Verderop wordt het gelukkig geleidelijk beter.
Langzaam begint de vermoeidheid te komen. Een eind voorbij de smalle stoepjes in het dorp Kapellen (ze bestaan dus nog!) stopt het orgasfalt. Vanaf hier is het enkele skielometers zwoegen geblazen. Tegen de straffe wind in. Over een fietspadloze autoweg, waar gelukkig skatefreundlich gereden wordt. Eenmaal terug in Wetten breng ik, op een bankje bij de dorpspomp, conditie en vochthuishouding weer enigszins op peil.

Na de heilzame tussenstop skate ik opnieuw in de richting van Kevelaer. Een gloednieuwe rondweg, met dito spitzenklasse fietspad, leidt dit keer ver langs de godshuizen en verkeersdrukte heen. Een aansluitende, al even voortreffelijke Radweg voert mij vervolgens terug richting startpunt. Op adelaarsvleugels gaat het nu, met de wind in de rug. Ik passeer boerenslootjes en zelfs tuinbouwkassen, die thuis in Vierpolders niet (of wel?) zouden misstaan. Ontzie mijn vermoeide onderstel op een bushaltebankje "An de Klus" in het plaatsje (echt waar...) Lüllingen. De Bondsrepubliek toont zich van haar meest Hollandse zijde.

Het is na een kleine vier uur en zo'n 60 km, dat ik de parkeerplaats in Straelen weer oprijd. Vermoeid zijg ik neer op de Peugeotstoel en ontdoe mij van mijn brandende rolschoeisel.
"Toch een mooie prestatie", al zeg ik het zelf.....
Vergis ik mij, of kijkt ook Hannelore Kraft mij vanaf haar billboard instemmend aan?

Routekaartje...

Grotere kaart weergeven
Let op!:
De kleur blauwgrijs (= gemiddeld wegdek) wordt op het bovenste kaartje omwille van de duidelijkheid aangegeven als geel.

Routebeschrijving en info...

(cijfers gebaseerd op informatie van de gps)
datum: 16-4-2010
bewegingstijd: 3:41 u
afstand totaal: 60,30 km
gemiddelde snelheid: 16,3 km/u