Rotzooi aan de Rotte.

Er wordt gerotzooid aan de Rotte! Het gebied waar ik mijn eerste skeeler-ervaringen opdeed!
Waar massa's wieltjesrijders dagelijks genieten van het asfalt en de natuur. Dát gebied is bestormd door de gevreesde grindmaffia!!! De perfecte gladde paden zijn onlangs door het Recreatieschap Rottemeren voorzien van een dikke laag steenslag en alleen nog maar met gevaar voor eigen leven beskeelerbaar. Dit schreef de pers:

Een ouder wordende ambtenaar fietste op een avond een keer samen met zijn vrouw langs de Rotte. Zij in haar fleurige zomerjurk, hij nog in zijn werkkleding: grijze broek, wit overhemd, stropdas van onbeduidende kleur. Voor de luchtigheid heeft hij zijn werkschoenen verwisseld voor sandalen, die hij over zijn witte sokken heen heeft aangetrokken. Ze peddelen langs de Rotte. Veel zeggen ze niet, dat doen ze al jaren niet meer. Wat valt er ook te vertellen? De wereld is rustig, traag, geordend en voorspelbaar, en zo hoort het ook. Dit rondje fietsen ze iedere avond, als het mooi weer is. Precies op dezelfde tijd. Tevreden kijkt de ambtenaar om zich heen. Dadelijk thuis nog een kopje koffie, het journaal kijken en dan naar bed. Morgen weer het zelfde.

Plotseling worden zijn gedachten wreed verstoord. Een groepje skaters wil hen graag inhalen.
"Mogen we er langs", vragen ze beleefd. De ambtenaar is even van zijn stuk. Hij laat de skaters door, maar komt in de haast achter zijn vrouw terecht. Die zet de vaart erin, aangestoken door de jongeren op vier wielen. De ambtenaar blijft wat achter en ziet de fleurige zomerjurk in de verte verdwijnen. Wat een vernedering ! Als hij eindelijk zijn vrouw heeft ingehaald strijkt hij kwaad zijn haren weer in de scheiding.
,,Hier ga ik een stokje voor steken!' roept hij verontwaardigd. ,,Zo kan een beschaafd mens toch niet recreëren!''
Zijn vrouw probeert hem nog te sussen maar zijn besluit staat vast.
De volgende ochtend is hij vroeg op zijn werk. Hij zet zijn computer aan en begint een voorstel te schrijven.
Zo, is mijn vaste overtuiging, wordt het besluit genomen waardoor ik bijna mijn knieën openschaafde, en rnijn favoriete rondje langs de Rotte moet missen..

We hebben er flink de vaart in. In een treintje, met zijn vieren achter elkaar, skaten we een helling af. Plotseling remt de voorste uit alle macht af. Pas op! Grind! Met zijn vieren tegelijk komen we in de steentjes terecht, waardoor we abrupt stilstaan. Iedereen struikelt zo goed en zo kwaad als het gaat een andere kant op. Alleen door veel kunst- en vliegwerk weten we overeind te blijven. Welke idioot heeft hier nu steentjes gestrooid? Onder aan een helling nog wel. Levensgevaarlijk! Kwaad en scheldend gaan we terug. Betekent dit nu dat we ons favoriete rondje rond de Rotte niet meer kunnen skaten?
,Ze zullen het vast wel opnieuw gaan asfalteren' ' zegt een vriend geruststellend. Ik geloof daar niet zo in. In mijn achterhoofd heeft zich het wantrouwen gevestigd. Ik weet zeker dat dit bewust gedaan is om skaters te weren.
Gelukkig is er nog een anders route naar restaurant Meerenbos, onze vaste pleisterplaats aan de Rotte. Onderaan de dijk langs. Maar die route is lang zo mooi niet, en bovendien erg hobbelig door de vele boomwortels. Uiteindelijk komen we toch bij het restaurant aan.

Daar hebben zich nog veel meer kwade skaters verzameld. Sommigen hebben bebloede knieën en ellebogen.
,,Ik denk dat ik maar pleisters ga verkopen'' verzucht het meisje dat ons onze koffie brengt. Ze weet ons te vertellen dat de paden niet opnieuw geasfalteerd worden.
,,Dan blijft dit dus gewoon zo!'', roepen we verontwaardigd. Ongelofelijk, een recreatiegebied , ontoegankelijk maken voor de groep die er het meest gebruik van maakt.
Ik kan er met mijn pet niet bij en klim de volgende ochtend in de telefoon. Ik begin bij de gemeente Bergschenhoek, maar daar verwijzen ze me door naar het Recreatieschap Rottemeren, ofwel de Groenservice Zuid Holland (GZH) die de besluiten uitvoert voor het recreatieschap. Daar kan ik niemand spreken.
“Sorry mevrouw”, zegt de telefoniste, die zijn allemaal op excursie naar het Rottemerengebied.''
Steentjes strooien zeker, denk ik schamper. Hier is het laatste woord nog niet over gezegd. Actie moet er komen, en wel direct!
Beste medeskaters, we laten het hier toch niet bij zitten?

Eveline de Vries, uit “de Maasstad” van 30-5-2001

Steun de terugkeer van het rondje Rotte door een e-mail te sturen naar: skaters_unite@hotmail.com.