Brandaris Classic 2010 op Terschelling.

De "Friesland" van Rederij Doeksen klieft door de golven van een vrij rustige Waddenzee. Het lijkt vloed. Weinig zandbanken te zien en al helemaal geen zonnende zeehondjes. Nu en dan bonkt er een golf tegen de scheepsboeg. "Bom! Dat was een zeehondje", suggereert Marijke. Voor het naseizoen is het best druk aan boord: alle plekjes voorin zijn bezet. Kinderen versperren luidruchtig de observatievensters naast ons. De grote zwarte hond van de twee dames aan ons tafeltje laat het allemaal gedwee over zich heenkomen.
Ver achter ons zien we de havengebouwen van Harlingen, schuin naast ons verheffen zich aan de horizon de duinen van twee waddeneilanden. Op één ervan steekt een piepkleine Brandaris boven alles uit. Terschelling, onze bestemming.

Het eiland vormt vandaag het strijdtoneel van de Brandaris Classic 2010. De eerste overzeese skeelertocht annex wedstrijd wordt hier verreden!
Natúúrlijk wil je bij zo'n uniek evenement van de partij zijn. Vanwege het tijdstip, tussen half zeven en acht uur 's avonds, betekent deelname dat je minimaal één nachtje op dit derde waddeneiland moet verblijven. "Mooi", stelde Marijke vast, "dan maken we er gelijk een leuk weekendje van." Een kort onderzoekje op internet leerde, dat de hotels op het eiland een speciaal (lees: hoger) éénnachtstarief hanteren. Daarnaast bleek ook het zeehondje van Rederij Doeksen, een forse hap uit ons vakantiebudget te nemen voor de overtocht van de auto. Die achtten we immers noodzakelijk voor het insulaire transport van onze uitgebreide vakantie- en skeelerbagage.
Bij elkaar een forse financiële aderlating, maar voor een uniek skeeleravontuur moet je wat over hebben. Dus zijn we vanmorgen in alle vroegte vertrokken, om rond kwart over negen de buik van dit schip binnen te rijden.

Een goede tweeëneenhalf uur later rijdt de volgeladen Citroen in de haven aan de voet van de Brandaris van boord. Die lijkt achteraf net zo goed in de Friese haven achter te kunnen zijn gebleven. Er blijken overal gratis bagage bezorgdiensten te zijn. Alleen de dreigende motregenlucht rechtvaardigt de luxe van een auto boven de overal verkrijgbare, maar niet overdekte huurfietsen.
Het is alweer erg lang geleden dat ik op een waddeneiland was. We verkennen het dorp West-Terschelling, en rijden via de enige hoofdweg naar ons hotel Tjermelân aan het andere, Oosterend van het eiland. Af en toe klettert een vlaag regen op de ruiten. "Wat moet dat vanmiddag worden", trek ik mijn voorgenomen deelname aan het skeelergebeuren nu al in twijfel.

Onderweg leggen we voor de zekerheid even aan bij de beoogde startlocatie van BC2010, even ten noorden van het dorp Midsland.
De diverse informatiedragers van de organisatie vermelden namelijk tegenstrijdige starttijden. Er wordt druk gesleept met hekken en opblaasbare triomfbogen, maar geen van de betrokkenen weet een exacte starttijd te melden. Reden om even vóór halfzes, zijnde de eerste startmogelijkheid, na een korte verkenning van de horeca op het eiland, nogmaals ter plekke te informeren.
Ook nu geeft dat weer een Terschellinger spraakverwarring. Enkele meisjes in vol skeelerornaat die ik aanspreek, beweren "dat er zometeen gestart zal worden". Aan mijn water (en horloge) voel ik, dat dit niet gaat lukken. Er moet immers nog helemaal in Oosterend verkleed worden.
Een man met indrukwekkende pet wijst me de inschrijflocatie, die eerder aan mijn aandacht ontsnapt was. De hal van de gereformeerde kerk, even verderop. Daar weet de inschrijfdame het startmysterie snel te ontrafelen: half zeven geht's los. Nu maar hopen dat het droog blijft...

Als ik een uur later in vol skate-ornaat aan start verschijn, schijnt de zon volop, aan een bijna wolkenloze hemel. Veel skeeleraars en langs de hekken veel publiek. De wedstrijdrijders gaan voor de finale van de Inline Cup! Ik ben al blij als er vóór donker drie rondes op de gps staan. Dat blijkt nog behoorlijk tegen te vallen! Het Terschellinger asfalt blijkt niet alleen kort tevoren te zijn voorzien van een verse steenslaglaag, die het rijden zwaar maakt. Maar ook blijkt het parcours "geaccidenteerd" te zijn.
We klimmen al spoedig omhoog richting West-aan-Zee. "Vals plat" noemen wielrenners dat, en vals is het zeker voor een matig getrainde skater als ik. Links en rechts passeren karaktervoller wieltjesrijders. Wat omhoog gaat, moet ook weer omlaag. Hijgend vraag ik me af, waar zich de bijbehorende, gevreesde afdaling zal bevinden....

Het nu volgende, tamelijk vlakke pad door het bos biedt behalve redelijk asfalt, ook de mogelijkheid even bij te komen. Het gaat omlaag, maar de verwachte afdaling blijkt overzichtelijk en veilig. Een tweede afdaling, verderop in de bocht naar de hoofdweg, is heftiger, maar dankzij de wegafzetting goed te doen.
Ik krijg een bekertje origineel Terschellinger cranberrysap aangereikt en kan nog juist aanpikken bij een langsrazend skeelerstelletje.
Beide ontwikkelingen geven me vleugels. Wat overigens niet kan voorkomen, dat we even voor Midsland gedubbeld worden door de wedstrijdrijders. Achteraf blijkt de Nos dit unieke moment in haar tv-uitzending te hebben verwerkt (zie het filmpje op 4:38 min).
"Er zitten wat toerrijders tussen, die liggen nu al op een ronde achterstand..."
Tevreden snorren de wielen over het fantastisch gladde asfalt van de hoofdweg naar Midsland. Na de stempelpost en de start gaan we ons tweede rondje in. Met z'n drieën in een treintje voelt het slopende, tegenwinderige stuk door de duinen (zelfs door de Nos als "zwaar" betiteld) wat menselijker aan. Al houd ik mijn ploegmaten aanvankelijk ternauwernood bij. Maar allengs komt de slag er goed in. Weer aangekomen op de hoofdweg weet ik zelfs te demarreren. De wedstrijdrijders die mij ten tweede malen dubbelen (filmpje op 8:34 min), passeren nu een eenzame skater, die zijn voormalige treingenoten inmiddels ver achter zich heeft gelaten.

Bij de tweede finishpassage zou het er eigenlijk op moeten zitten. Het begint inmiddels te schemeren en de weg is vergeven van publiek en gefinishte skaters. Eigenwijs als ik ben, laveer ik tussen de drukte door voor mijn derde, nu eenmaal eerder voorgenomen rondje. Niemand die acht op me slaat of me van het parcours dwingt. Zelfs als de bezemwagen me halverwege Midsland-aan-Zee inhaalt, laat de skeelerpolitie me begaan. Zolang ik maar op het fietspad blijf.
Bij het licht van de opkomende maan bevecht ik ten derden male de martelende grindweg door de duinen. Verderop in het bos dringt het maanlicht slecht door. Er heerst absolute duisternis. Waar ben ik aan begonnen!
Gelukkig reed ik hier tweemaal eerder vandaag, en ken de verrassingen van dit asfalt dus op m'n duimpje. Heel voorzichtig sluip ik langs de, weer vrijgegeven helling omlaag. Voor het laatst naar de hoofdweg. Omdat de auto's daar inmiddels weer bezit van hebben genomen, rest voor een eenzame skeeleraar het donkere, hobbelige fietspad ernaast.
Als ik tenslotte in het aardedonker de gereformeerde kerk weer bereik, word ik daar als een held binnengehaald.
"U bent de LAATSTE skater....?"
"Een half uur NA de bezemwagen binnen!...."
"Bent u al 58??....Knap hoor...."
Trots neem ik de complimenten, en de aangeboden macaronimaaltijd in ontvangst. En dan staat daar de Citroën alweer klaar om me naar Marijke in Tjermelân terug te brengen.
Het zit erop voor vandaag!

De zondag is het weer aanmerkelijk slechter dan de dag ervoor. We brengen onze tijd door op de droogste plekjes Terschelling die we vinden. Zoals het rommelige, maar alleraardigste wrakkenmuseum in Formerum. En tijdens een droger moment de bunkers daar vlakbij in de duinen. Voor de veel belangrijker bunkers van de Tiger-radarstelling heeft Marijke geen nat pak over. Terwijl ze in de auto wacht, verzuip ik bijna op mijn zoektocht in de natte bossen, alvorens onverrrichterzake bij haar terug te keren. Het historisch museum en de horeca van West-Terschelling vullen onze resterende tijd op het eiland.
In tegenstelling tot wat de rederij mij had voorzegd, konden we nog gemakkelijk mee met de "Friesland", terug over een schemerende Waddenzee naar Harlingen. Waar het zeehondje van Doeksen nog een financiële verrassing in petto had. In de vorm van een flinke korting "wegens langere vaarduur"....

Routekaartje ...

Grotere kaart weergeven
Let op!:
De kleur blauwgrijs (= gemiddeld wegdek) wordt op het kaartje omwille van de duidelijkheid aangegeven als geel.

Routebeschrijving en info...

(cijfers gebaseerd op informatie van de gps)
datum: 18-9-2010
bewegingstijd: 2:12 u
afstand totaal: 35,2 km
gemiddelde snelheid: 15,9 km/u

Bovenstaande gps-informatie betreft de gegevens voor alle drie ronden samen, zoals door mij gereden..